وحشی تر از آن بودند که بوان رامشان کرد

وحشی تر از آن بودند که بتوان رامشان کرد!

در صحرا هایشان چنان زیسته بودند
که کمند هیچ بنی آدمی
بر گرده گردنشان نیز نرسیده بود

آنان ترک پیکرشان گویی خواب زین نیز
بر ترک جانشان ندیده بود

چنان می نمود !
چگونه بودند!؟
بر صحراها می تازیدند
شیهه می کشیدند
و گردن می افراشتند.

از گذار اسبان رام گریخته بودند
دنیای ایشان
پنداری چراگاهی بود
که سال به سال در انتظار آفتاب
و گرمایی است

که از پشت کو ها خرامان
به جهان ایشان راه می جست.

آنان به شعاع آفتاب و
نور مهتاب جان می ستردند
خرامان همجون شعاع
صبحگاهی خورشید در بهاران
که سرما را در جان خود آب می کرد

آنان آنچنان در آغوش آفتاب می خرامیدند.

وقتی که آفتاب با طبیعتش
بر شب زفاف می نشست و
گرمای سوزناک آمیزش را
در بهارانی نمناک
به روح طبیعت می بخشید
آنان بر می خواستند و بوی آفتاب رادر
پیکرشان می چشیدند و می چشیدند
همچون آفتاب بهاران در طبیعت.

وحشی تر از آن بودند که بتوان رامشان کرد.
با طیعت آفتاب برمی خواستند.
با طبیعت آفتاب زفاف می کردند.


زمستان 1370

Kommentare

Kommentar veröffentlichen

Beliebte Posts aus diesem Blog

Platons Höhle

Wie ein römischer Kardinal aus Platons Höhle floh 5. Juli 2007 | Von Helmut Hansen Dem griechischen Philosophen Platon zufolge sind wir Gefangene unserer sinnlichen Wahrnehmung. Die wahre Welt bleibt uns in aller Regel verborgen. Doch gelegentlich gelingt es einem, diesem Gefängnis zu entkommen. Der römische Kurienkardinal Nikolaus von Kues war von einer von diesen… Das Höhlengleichnis ist eines der bekanntesten Gleichnisse des griechischen Philosophen Platon (427 v. Chr. bis 347 v. Chr.). Es stammt aus dem siebten Buch seines Hauptwerkes Politeia (Pol 514a-517a). Es dient, wie auch die anderen Lehrbeispiele Platons, als Standardlehrbeispiel zur Einführung in die Philosophie, speziell in die Erkenntnistheorie. Es beschreibt einige Menschen, die in einer unterirdischen Höhle von Kindheit an so festgebunden sind, dass sie weder ihre Köpfe noch ihre Körper bewegen und deshalb immer nur auf die ihnen gegenüber liegende Höhlenwand blicken können. Licht haben sie von einem Feuer, das ...
Mehr anzeigen
  سرمایه داری و مفاهیم «تحریم» و «شعار» ناصر پسانیده - سرخط (sarkhat.com)
Mehr anzeigen

حکایتی نا تمام از برگ وباد

Bild
حکایت برگ وباد می دانی ؟: وقتی بتدریج زمان جدائی برگ از ساقه فرا میرسد, برگ به مرور رنگ می بازد و چهره اش با گذشت زمان پریده گون تر و زردتر می گردد, دیگر برگ نمی تواند از ساقه ,تنه وریشه تغذیه کند , رگه های حیات رفته رفته بر او تنگ تر و تنگ تر می شود و او زردتر و پژمرده ترمی گردد. آسمان دیگر هالهء زردو مخملی از رو بر میکشد و تن نازک و نهیف برگ در چنگ آسمان سرد درهم می پیچد, شریانهای حیات دیگر مسدود می شوند و ساقه دیگر نای در نفس نمی بیند و زمین گویی آخرین شریانهای زندگی را از جان درخت بر جان خود می مکد و بادی سرد از هر سوپیکر درخت رادر خود می پیچد و درخت به لرزه در می آید, چنگ از چنگ فرسودهء برگ وشاخه از هم می گسلد: برگ رها, برگ جدا, برگ سوا, می شود باد به دم می زند برگ نگون چاره را شاخهء بی چاره را باد به هم می زند **************** جان زمین تشنه است! برگ پریشان سرشت سو به رهی کو نوشت, چرخ زنان رقص کنان از دل و جان می رود. برگ چرا می شود!؟ خانه جدا می شود!؟ از تن و از مال خود(!؟) برگ رها می شود, حال چه سان برگ زرد تن به سوا می دهد!؟ هم تن و آغوش باد رقص سماء می دهد!؟ برگ به آغوش باد ...
Mehr anzeigen